Διαπίστωσα πως κάθε πτήση καταλήγει σε πτώση..

Τα καράβια μου καίω τα καράβια μου καίω - τα καίω δε θα πάω πουθενά. Μπρος στα πόδια σου κλαίω μη μ΄αφήσεις σου λέω - σου λέω να σ΄αφήσω ξανά. Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ΄βρω νερό γιατί ανήκω εδώ. Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα - ελπίδα πρωινός ουρανός Σταυρωμένη πατρίδα μες στα μάτια σου είδα -αχ είδα της ανάστασης φως. Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ΄βρω νερό γιατί ανήκω εδώ. Όποιος σε δει για μια στιγμή δίχως του πένθους το μαύρο μανδύα. Θα ΄σαι εσύ θεά γυμνή η αμαρτία του κι η τιμωρία. Σαν οπτασία για μια ζωή. Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα πάντα εδώ θα γυρνώ. Από πείσμα και τρέλα θα ζω στην έρημη χώρα ώσπου να ΄βρω νερό γιατί ανήκω εδώ.

Ακούω...

Πλημμυρίζουν τη ζωή μας αρχές σημαντικές ή ασήμαντες απο τις οποίες δεν απουσιάζουν ευχές, χαρά, μέχρι και χειροκρότημα ή κλάμα.

Κάθε πρωί παίρνουμε βαθιά ανάσα με μια καλημέρα. Και τη Πρωτοχρονιά, εκεί στο πρώτο λεπτό του χρόνου, σα να νιώθουμε πως κάτι βαρύ φεύγει απο πάνω μας. Σα να σβηνονται όλα και να ξεκινάμε απο το 0. Στιγμιαία αίθησις...παραίσθησις...

Μα αλήθεια πόσες φορές τελειώσε κάτι πραγματικά ώστε να αρχίσει κάτι άλλο? Και ποιός είπε ότι κάθε αρχή και δύσκολη? Μήπως κάποιος που δεν έχει βιώσει το αληθινό τέλος?

Εκατοντάδες "αρχές" μας ενώνουν τη γραμμή και να τη η ζωή μας...Μα η αρχή και το τέλος είναι ένα.

Καλό μήνα...

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά να κοιταχτούμε λες κι ειν' γιορτή, Πρωτοχρονιά να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να 'ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν, δεν μπορεί τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ' αναμνήσεις μετά γυρνούν μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ' αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά (τα λάθη μου όλα) στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά (μ' αρέσουν όλα) δεν είν' ο κόσμος ιδανικός για το ταξίδι είναι δανεικός για να 'χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί (να με φιλάς) στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακάουτ της Δ.Ε.Η. (ως το πρωί) και μέχρι νά 'ρθει ξανά το φως αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός θα δει ν' ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ' αγαπάς εαυτέ μου σ' έψαχνα παντού κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου δίναν ραντεβού απ' τα ακριβά μου στα πιο φτηνά κι απ' τη φωλιά μου στο πουθενά συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ' αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά να κοιταχτούμε λες κι ειν' γιορτή, Πρωτοχρονιά να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί γιατί ακούνε τη νύχτα αυτή παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Συγκλονιστηκοί στίχοι. Πανέμορφοι να τους τραγουδήσει κανείς στο πιο σημαντικό πρόσωπο της ζωής του...στον ίδιο του τον εαυτό. Στη ψυχή, στη καρδιά, στα λάθη τα σωστά του. Ένα ευχαριστώ στη κ. Λίνα Νικολακοπούλου.

Απόψε μοιάζει ο ουρανός γαλάζια ξένη φυλακή μικρό ταξίδι ο προορισμός που σε κανέναν δεν αρκεί αρχή και τέλος, αρχή και τέλος η σιωπή Από πανύψηλο μπετόν κι από παράθυρα κλειστά φτιάχνει παγίδες το παρόν και καταστρέφει το μετά ο χρόνος δέντρο, ο χρόνος δέντρο στη φωτιά Μα εγώ είμ' εδώ και σ' αγαπώ χωρίς να ξέρω το "γιατί" λίγο το φως μες στην καρδιά μ' αυτό το λίγο μου αρκεί να έχω ένα λόγο για να πω όταν γυρίσεις να σε δω το "σ' αγαπώ", όπως κανείς, όπως κανείς δε σ' το 'χει πει όπως κανείς δε σ' το 'χει πει Σεντόνι μαύρο και σατέν είναι της νύχτας η αγκαλιά τα χείλη σμίγοντας θα βρουν αγκάθι απάνω στα φιλιά μικρό το μέλλον, μικρό το μέλλον, μια γουλιά Μα εγώ είμ' εδώ και σ' αγαπώ χωρίς να ξέρω το "γιατί" λίγο το φως μες στην καρδιά μ' αυτό το λίγο μου αρκεί να έχω ένα λόγο για να πω όταν γυρίσεις να σε δω το "σ' αγαπώ", όπως κανείς, όπως κανείς δε σ' το 'χει πει

Στίχοι: Θάνος Παπανικολάου

Tρομάζω όταν συνειδητοποιώ πως αυτό που είμαι, ότι ζω, δεν είναι αποτέλεσμα της δικής μου θέλησης μόνο αλλά και των επιλογών που έκαναν οι άλλοι. Ακόμα και η γέννηση μου είναι επιλογή κάποιου άλλου...μια επιλογή που άνοιξε το μονοπάτι. Εκείνο της ζωής.

Στη πορεία άλλες επιλογές άνοιξαν μονοπάτια μοναξιάς ή χαρας, τέχνης ή επιστήμης, απλότητας ή πολυπλοκότητας. Δεν ήταν μόνο δικές μου.

Μια λάθος επιλογή κάποιου, μου άνοιξε το δρόμο για την αληθινή αγάπη. Ένα συγνώμη, ή ένας άλλος χειρισμός και όλα θα ήταν αλλιώτικα. Πόσο χαίρομαι για εκείνο το λάθος. Για εκείνη τη μέρα που πόνεσα και έφυγα. Η οποιαδήποτε άλλη εκδοχή με τρομάζει. Τι θα έχανα, Θεε μου, αν δεν γινόταν εκείνη τη μέρα, αυτό το γεγονός.

Αυτό που θέλω απόψε να πω δεν είναι ότι πρέπει να σκεφτόμαστε σοβαρά πριν αποφασίσουμε οτιδήποτε. Θα ήταν τρελό να πάρουμε τόσο λογικά τη ζωή μας. Αυτό που θέλω να συνειδητοποιήσω παρέα σου, είναι πόσο μεγαλειόδης και σημαντική είναι η ζωή και η στιγμή του καθένα μας. Η σκέψη του. Πόσο σημαντικοί είμαστε εσύ και εγώ, όλοι μας, ακόμα και μέσα απο τα λάθη μας.

Ψάξε στιγμές που σε πόνεσαν. Και δες τη συνέχεια. Κάθε κρίσιμη καμπή κρύβει μια επιλογή. Δική σου ή του άλλου σου άλλαξε τη ζωή. Μια τόση δα επιλογή...Ένα ναι ή ένα όχι.

Είμαστε τόσο σημαντικοί...

Η σωστή επιλογή κάποιου να πατήσει φρένο όταν μωρό έπεσα στις ρόδες του, ήταν η (ασυνείδητη) επιλογή του να ζήσω...

Περπάτησες στο πλάι μου και ήταν η συντροφιά σου, αυτή που με ανέστησε, ζωντάνεψα, φαντάσου! Έμοιαζε ο περίπατος με βόλτα Παραδείσου και σου λεγα αγάπη μου μη κλείνεσαι, αφήσου.

Δε ξέρω πόσο κράτησε εκείνο το ταξίδι, ούτε αν ακόμα με πονάς ή μ'έχεις ξεχάσει ήδη.

Μα ξέρω εκείνη τη  στιγμή, ακόμα τη θυμάμαι. Που όλα σου συννέφιασαν, δεν έβλεπα που πάμε. Και μάζεψα τη μυρωδιά κοντά να σε κρατήσω να αντισταθώ στα δύσκολα να μη σε λησμονήσω.

Σε κράταγα, με δύναμη, ποτέ να μη ξεφύγεις. Μα ήταν η ανάσα μου μικρή και σε άφησε να φύγεις...